Rzemiosło jest ważne. Nauka i technologia są nieodłącznymi elementami fotografii, przynajmniej jeśli chodzi o mechanikę wszystkich procesów. (…) Ale fotografia (…) nie jest pasją o charakterze technicznym.

str. 001

Aparat jako narzędzie rzemieślnika i artysty. Stolarz będzie cenił swoje dobre i sprawdzone narzędzia, ale nikt nie będzie dopytywał, jakiego dokładnie dłuta użył. To absurdalne. Jeśli już ktoś dopyta o narzędzia, to aby dowiedzieć się, w jaki sposób osiągnięto konkretny efekt. W odbiorze zdjęcia aparat nie jest istotny. W ciekawości jak osiągnięty efekt – tak. Tylko to jest pytanie między rzemieślnikami, między artystami. Między praktykami.

Liczy się także znajomość tych narzędzi, jeśli ich nie poznasz, będą Ci przeszkadzać. Może nie przeszkodzą Ci w zrobieniu zwykłego zdjęcia, ale w zrobieniu zdjęcia, które poruszy innych już tak.

str. 002

Aparat musi zniknąć, musi stać się przezroczysty. Ręce powinny same przekładać wizję z głowy na ustawienia ekspozycji. Mój Sony nie znika, stawia opór. Nie dogadujemy się. Liczę, że Fuji będzie lepszy.

Reszta to niemierzalne narzędzia języka wizualnego.

str. 003

Kolejną rzeczą w narzędziowniku rzemieślnika i artysty są elementy języka wizualnego. Tego trudniej się nauczyć, bo zasady nie są tak ostro nakreślone. Te zasady można łamać i wciąż mieć świetne zdjęcia. Kształty, kolory, kompozycje. Czas naświetlania i głębia ostrości. Światło i ciemność.

Może zanurzyć się w ten temat? Brać konkretny element na warsztat – dajmy na to, kolor – i rozpracować, robić zdjęcie za zdjęciem, aż coś zrozumiem? Potem kolejny? Eksperymentować z tym samym ujęciem? To jest po prostu deliberate practice. Nie pstrykam zdjęć, ale ćwiczę konkretną umiejętność.