← początek

Zdjęcia z duszą – Wstęp

29 stycznia 2026

Aktywne czytanie to seria wpisów, w której zapisuję przemyślenia z lektury książek.

Rocznie robię jakieś 100 tysięcy zdjęć. Niektóre są dobre. Większość nie.

str. vii

duChemin, który robi niesamowite zdjęcia, pisze, że większość jego zdjęć jest zła. Tylko niektóre są dobre. Podobną rzecz usłyszałem prawie 30 lat temu na kursie fotografii: aby robić dobre zdjęcia, trzeba robić dużo zdjęć. Wtedy trafią się też pojedyncze dobre. Nie chodzi tu oczywiście o parametry techniczne, ale o to, że udało nam się dobrze uchwycić to, co chcieliśmy pokazać.

Słowa są łatwiejsze. Słowa można poprawiać, przepisywać, wracać do nich i pracować z nimi i nad nimi. A moment zrobienia zdjęcia przemija. Jeśli w domu zorientuję się, że kompozycja jest zła, że mogłem zrobić krok w lewo, to już jest po zawodach. Nie da się poprawić, chwila była i minęła.

Dlatego trzeba robić dużo zdjęć. Wyłapywać własne błędy, uczyć się je dostrzegać, najpierw na spokojnie, w domu, a potem w terenie, w momencie robienia zdjęcia.


Jeśli aparat fotograficzny i robione nim zdjęcia mają tę duszę mieć, to musi ona pochodzić od nas.

str. viii

Dusza zdjęcia pochodzi od fotografa. Tchnąć tę duszę w piksele – oto co powinienem robić. Co robię, kiedy fotografuję samotne drzewo lub wędkarza stojącego po uda w morzu? Nie wiem. Coś mnie dotyka, kiedy to fotografuję, ale nie umiem tego nazwać ani w żaden sposób uchwycić. Faktem jest, że nigdy nie próbowałem, dawałem się ponieść intuicji i wrażliwości.


Nawet jeśli wszystko, co przychodzi nam do głowy, to pospieszne „Hej, spójrz na to!”, fotografia może nam pomóc wyrazić „spójrz na to” na sto sposobów.

str. ix

Komunikat może być bardzo prosty, ale wciąż znieść ładunek emocjonalny i artyzm. Nie trzeba zamykać całej filozofii życiowej w każdym zdjęciu.


A gdybym tam był, zapewne widziałbym to inaczej, no choć nasze oczy są bardzo podobne, to mózgi (…) działają do tego stopnia odmiennie, że gdybyśmy nawet w jednej chwili stali obok siebie, to inaczej widzielibyśmy daną scenę.

str. ix

Każdy patrzy na to samo, ale widzi coś innego. Wniosek 1: nauczyć się łapać to, co widzę, w kadrze. Wniosek 2: widzenie to umiejętność, którą można ćwiczyć. Rozwijać swoje spojrzenie